Instytut Teatralny przedstawia Listę Spektakli Polecanych przez Teatr Polska, która stanowi nowość w tegorocznej edycji. Znajdujące się na niej przedstawienia zostały wysoko ocenione przez Zespół Sterujący ds. artystycznych, ale nie biorą udziału w objeździe. Ze względu na wysoką wartość artystyczną rekomendujemy je domom i ośrodkom kultury jako zasób do zaprezentowania lokalnej społeczności – to cenny zbiór znakomitych przedstawień!

Na Liście Spektakli Polecanych przez Teatr Polska znajduje się dziewięć tytułów, które skierowane są do dzieci, młodzieży i dorosłych. Spektakle te zostały wyprodukowane zarówno przez teatry publiczne, jak i twórców i twórczynie niezależne.

„Stworzenie Listy jest odpowiedzią Instytutu Teatralnego na potrzeby przedstawicielek i przedstawicieli domów kultury. Podczas naszych rozmów wielokrotnie powtarzało się pytanie, skąd mogą czerpać wiedzę o ciekawych artystycznie spektaklach, które są mobilne, i które można do siebie zaprosić. Przedstawienia wybrane przez zespół ekspercki Teatru Polska cechują się wysoką jakością oraz różnorodnością pod względem formy, tematu i charakteru.” – powiedziała Dyrektorka Instytutu Teatralnego, Justyna Czarnota-Misztal. – „Mamy nadzieję, że polecane przez nas spektakle spotkają się z ciepłym przyjęciem publiczności w domach i ośrodkach kultury, które zechcą skorzystać z zaproponowanej oferty.”

Pełne informacje o spektaklach znajdują się na stronie teatrpolska.pl#listaspektaklipolecanych.

Oprócz opisu, zdjęć i trailera można tam znaleźć także szczegóły dotyczące wymogów technicznych. W sprawie wyceny pokazów prosimy o indywidualny kontakt z teatrami.

Spektakle zostały wybrane przez Zespół Sterujący ds. artystycznych, w skład którego wchodzili: Adam Karol Drozdowski, Jakub Drzastwa, Joanna Kocemba-Żebrowska, Martyna Lechman, Edyta Piekoszewska, Katarzyna Tokarska-Stangret.

Lista Spektakli Polecanych przez Teatr Polska

1. „Bibuła w tapczanie”, Miejski Teatr Miniatura, reż. Michał Derlatka

Grupa wiekowa: dzieci | Czas trwania: 50 minut

Jak opowiedzieć dzieciom o świecie PRL-u? Michał Derlatka, podobnie jak niegdyś w „Betonie” (2021), znów udowadnia, że teatr – zwłaszcza teatr lalki i formy – może być świetnym narzędziem edukacji i wehikułem czasu. Dwaj bohaterowie wracają po 35 latach do odmiennej Polski. Wymiana perspektyw między nimi a młodymi widzami pozwala lepiej uchwycić dawne realia. Interakcje angażują i równocześnie pokazują mechanizmy działania komunistycznej władzy – choćby podczas wyborów, kiedy głosy na jednego z kandydatów zostają przez drugiego demonstracyjnie wyrzucone. Dzieci widzą niesprawiedliwość i spontanicznie protestują, co staje się dobrym punktem wyjścia do rozmowy o źródłach i znaczeniu Solidarności – tej historycznej i tej międzyludzkiej.

– Katarzyna Tokarska-Stangret

Kontakt: Marceli Kulesz, tel. 797 183 693, marceli.kulesz@teatrminiatura.pl

2. „Gdzie się podział Baku?”, Teatr Baj Pomorski, reż. Karolina Okurowska-Wabnic

Grupa wiekowa: dzieci | Czas trwania: 50 minut

Kultura Japonii w wersji dla przedszkolaków? Proszę bardzo. Ze spektaklu dowiedzą się niejednego także dorośli. Na przykład kim jest tytułowy Baku. Propozycja Teatru Baj Pomorski to mądra i pełna ciepła opowieść o odwadze i pokonywaniu własnego lęku przed koszmarami sennymi przedstawiona w niezwykle spójny sposób. Nawiązania do kultury Kraju Kwitnącej Wiśni znajdziemy nie tylko w warstwie fabularnej. Scenografia jest minimalistyczna, a wizualizacje przywodzą na myśl japońskie animacje. Mocną stroną spektaklu są piosenki i muzyka inspirowana japońską tradycją. W spektaklu pojawia się cała plejada postaci, zarówno zabawnych jak i nieco przerażających, dająca możliwość wykorzystania różnorodnych, pomysłowych lalek oraz masek, co też twórcy przedstawienia bez wahania czynią.

– Martyna Lechman

Kontakt: Bartosz Adamski, tel. 56 652 24 24, wew. 39, literacki@bajpomorski.art.pl

3. „Marzyciel”, Fundacja Teatr Wschodni, reż. Łukasz Lewandowski

Grupa wiekowa: młodzież i dorośli | Czas trwania: 80 minut

Przedstawienie jest interesującą, dynamicznie napisaną i świetnie zagraną opowieścią o życiu Juliusza Osterwy jako artysty całkowicie oddanego światu teatru. W monodramie praca sceniczna, refleksja nad samą ideą teatru oraz życie prywatne Osterwy nieustannie się ze sobą przenikają. W spektaklu wykorzystano kilka ciekawych, wieloznacznych pomysłów inscenizacyjnych. Aktor Daniel Salman zwraca się niekiedy bezpośrednio do publiczności, nawiązując z nią kontakt i w pewnym sensie realizując w praktyce idee Osterwy. Interesującym pomysłem było również umieszczenie na scenie kamery, do której aktor od czasu do czasu mówi wprost, prowadząc dialog ze swoim alter ego – Chochołem, podważającym jego decyzje. Spektakl utrzymany jest w lekkim, ironicznym tonie. Pojawiają się w nim także momenty komediowe, które pozwalają widzowi zdystansować się wobec poruszanych zagadnień.

– Joanna Kocemba-Żebrowska

Kontakt: Łukasz Wójtowicz, tel. 504 958 252, wojtowiczluk@gmail.com / teatrwschodni@gmail.com

4. „Nosferatu - dziennik zarazy”, Fundacja Teatr Łątek, reż. Krzysztof Zemło

Grupa wiekowa: młodzież i dorośli | Czas trwania: 50 minut

Wampiryczny mit wraca w tym spektaklu do korzeni opowieści niesamowitych, snutych wieczorami przy migoczącej lampce i podsycających strach przed nieznanym, przed zarazą, przed śmiercią. Oparty na słynnej Murnauowskiej „Symfonii grozy” cieniowy seans supraskiego Teatru Łątek odbywa się wewnątrz przystosowanej do potrzeb małej widowni przyczepy, jakby wszyscy uczestniczący w nim byli współpasażerami trefnego rejsu do Wisborga z hrabią Orlokiem żerującym na pokładzie. Duszne i pociągające doświadczenie.

– Adam Karol Drozdowski

Kontakt: Przemek Waczyński, tel. 886 536 829, przemek.w@pwkulturalnie.pl

5. „Odbicia”, Stowarzyszenie Teatralne Gra z Teatrem, reż. Paweł Stachowczyk

Grupa wiekowa: młodzież i dorośli | Czas trwania: 45 minut 

Osnuty wokół tekstów Jorge Luisa Borgesa monodram Pawła Stachowczyka, aktora Trzeciego Teatru Lecha Raczaka, to teatr egzystencjalny, intuicyjny, metafizyczny, wymagający. Nie wstydzi się powagi, nie boi duchowości, nie ucieka od filozofii – a równocześnie niczego nie mówi wprost, fragmentaryczną dramaturgią sugeruje raczej tematy tak, by to w widzu ich echa złożyły się w spójną melodię. Jest to też teatr dalece fizyczny: zmagania bohatera z ubranymi w widowiskowe plastyczne formy maszynami aż czuje się w ciele, i jest to uczucie, które zostaje w pamięci.

– Adam Karol Drozdowski

Kontakt: Martyna Stachowczyk, tel. 500 276 257, stowarzyszenieteatralne@grazteatrem.pl

6. „Piosenki mojej mamy, czyli w domu bez zmian”, Teatr Polski w Poznaniu, reż. Ula Kijak

Grupa wiekowa: młodzież i dorośli | Czas trwania: 75 minut

Monodram in memoriam Ewy Szumskiej to żywiołowy recital o zmarłej matce – i o samej aktorce. Zderzenie praktycznego sposobu myślenia matki i artystycznego córki bywało dla obu trudne, ale nie przekreślało miłości, którą Szumska wyraża, wykonując ulubione piosenki mamy przy akompaniamencie Jacka Piskorza i Grzegorza Kopali. Spektakl łączy koncertową energię z humorem odgrywanych sytuacji z przeszłości. Ma pazur, rytm i emocjonalną szczerość – dokładnie we właściwych proporcjach.

– Katarzyna Tokarska-Stangret

Kontakt: Alicja Szrajer, tel. 513 426 003, alicja.szrajer@teatr-polski.pl

7. „Rajzefiber”, Stowarzyszenie Aktywności Społeczno-Artystycznej „Nie Po Drodze”, reż. Natalia Dinges 

Grupa wiekowa: wszyscy | Czas trwania: 70 minut

Podróż zaczyna się od pośpiechu, napięcia i niepokoju – tego stanu, który najlepiej oddaje śląskie słowo „rajzefiber”. Twórcy spektaklu wychodzą od doświadczenia komunikacji miejskiej, lecz szybko okazuje się, że chodzi tu o coś więcej niż przemieszczanie się z miejsca na miejsce. Na scenie ośmioro młodych tancerzy w niemal nieustannym ruchu buduje dynamiczną, pełną energii opowieść. Pulsująca muzyka i powracający motyw podskakiwania wyznaczają rytm spektaklu. Pojawiają się sceny niepozbawione humoru, inspirowane doświadczeniem podróży – zmiany peronów, stres, regulaminy dla podróżnych, kupowanie biletów czy rozmowy pasażerów. Szybko okazuje się jednak, że komunikacja miejska staje się tu metaforą komunikacji między ludźmi. Podróż z punktu A do B zamienia się w próbę spotkania z drugim człowiekiem – wysłuchania go, zrozumienia i zsynchronizowania się z jego rytmem. Dynamiczna choreografia i duża energia zespołu sprawiają, że scena nieustannie pulsuje, a spektakl ogląda się jak żywy organizm, który przyspiesza, zatrzymuje się i znów rusza w drogę.

– Edyta Piekoszewska

Kontakt: Natalia Dinges, tel. 502 415 858, natadin152@gmail.com

 8. „Trik Patricka”, Teatr im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu, reż. Katarzyna Hora

Grupa wiekowa: młodzież i dorośli | Czas trwania: 75 minut

Spektakl zdecydowanie można polecić zarówno młodzieży, jak i dorosłym – zwłaszcza rodzicom, nauczycielom oraz innym osobom pracującym z dziećmi. Temat niepełnosprawności – tego, czym ona jest i jak bywa postrzegana – został w przedstawieniu ukazany poprzez wciągającą, stopniowo rozwijającą się historię dociekliwego nastolatka, który oczekuje narodzin młodszego brata. Chłopiec, próbując zrozumieć znaczenie tego przez przypadek usłyszanego słowa, rozmawia z rówieśnikami i nauczycielami, których zaangażowania i zainteresowania można mu pozazdrościć. Na uwagę zasługuje sam tekst spektaklu – inteligentny, momentami błyskotliwy. Wyróżnia się również aktorstwo, wymagające licznych zmian ról, a także scenografia budująca specyficzny klimat przedstawienia. Surowa, symboliczna konstrukcja przypomina szkielet domu. W połączeniu ze zmieniającym się światłem tworzy ona przestrzeń nieoczywistą i wielowymiarową, wymagającą od widza uruchomienia wyobraźni.

– Joanna Kocemba-Żebrowska

Kontakt: Ewelina Knajdek-Marcinkowska, tel. 515 227 404, ewelina.knajdek.marcinkowska@gmail.com

9. „Very Cheap”, Fundacja Kreatura, reż. Patrycja Kowańska i Dominika Knapik

Grupa wiekowa: dorośli | Czas trwania: 85 minut

„Very Cheap” to bezczelna, ironiczna i eklektyczna hybryda, która nie bierze jeńców. Autorki projektu tworzą prowokacyjny manifest, odważnie stawiając pytania o uprzedmiotowienie cielesności oraz upolitycznienie sztuki i ciała we współczesnej kulturze. Ten kiczowaty patchwork staje się nowoczesną bronią spod znaku komedii dell’arte – pełną zaczepnych pstryczków w walce o widzialność seksworkerów i artystów.

– Jakub Drzastwa

Kontakt: Patrycja Kowańska, tel. 535 847 634, grubaiglupiakontakt@gmail.com / patkowanska@gmail.com