„Recital „Piosenki mojej mamy” to wzruszająca historia o bliskości, urwanej rozmowie i stracie, w której nie brakuje emocji. Publiczność na zmianę śmieje się w głos, po to by za chwilę oddać się refleksji nad przemijaniem. Monolog Ewy Szumskiej to fascynująca opowieść o życiu, o pogoni za marzeniami, o trudnych spotkaniach i jeszcze trudniejszych rozmowach. Tym, co zachwyca w tym spektaklu jest szeroka paleta barw i emocji, które malują się na twarzy aktorki i które są wyrażone w każdym geście. To trudny, a zarazem bardzo osobisty spektakl, którym Ewa Szumska udowadnia, że aktorstwo było jej powołaniem.”
– Marta Luczkowska, kulturalnypoznan.com.pl, 22 stycznia 2024
„(…) Pełen czułości spektakl, który na nowo pozwala nam spojrzeć na relacje z najbliższymi. W jednostkowej historii pozwala dostrzec schematy myśli i postępowań, które jakkolwiek bolesne, kryją w sobie pokłady troski i rodzicielskiej miłości. Sztuka ta posługując się śmiechem na nowo obnaża nam nasze słabości, ale i to, co cenne i niepowtarzalne.
Tym, co niewątpliwie nadaje sztuce tak ciepłego charakteru jest pełna ciepła i emocji postać głównej bohaterki. Ewa Szumska od pierwszych chwil zdobywa serce i zaufanie widzów swoim szczerym uśmiechem oraz pełnymi pasji gestami. Zaś jej życzliwy oraz przyjacielski kontakt z Jackiem Piskorzem i Grzegorzem Kopalą nadaje sztuce serdeczności, wprowadzając aurę swobody i bliskości.
„Piosenki mojej mamy, czyli w domu bez zmian" stanowi tym samym idealny spektakl dla każdego spragnionego ciepła i uśmiechu. Jest to sztuka, która przekracza granicę wieku bawiąc oraz wzruszając zarówno matki jak i córki oraz dodając otuchy w trudnych zmaganiach z przemijającym życiem.
– Aleksandra Sierka, dziennikteatralny.pl, 25 stycznia 2025
___________
Twórczynie tak zapowiadają spektakl:
Zapach kawy i szminki do ust. Niebotyczne szpilki i raty w PKO. Radiowa Trójka i komisja sejmowa. Telegrafistka i artystka. Losy obu w jednym niekończącym się monologu. Osobista opowieść – podróż ścieżkami pamięci. Mapa myśli, mapa miejsc, mapa wspomnień.
Chaotyczne myśli układają się w słodko-gorzką rozmowę i rozpadają na miliardy emocji. Ktoś powiedział, że tylko to, co nieuchwytne i niedostępne jest pociągające… Czy jest coś bardziej nieuchwytnego niż miłość? Swoją przeszłość składam jak puzzle, odtwarzam jak film. W kolorze _blue_. W wersji zmodyfikowanej upływem czasu. Wspomnienia kryją się w przedmiotach, datach, fotografiach, piosenkach, które nucę i listach, które dotykam. Jestem tu a jednocześnie zaglądam do 1979 roku, by za chwilę wrócić do 1992.
Dla mnie to jeden i ten sam czas. Moje życie. Jej życie. Moje życie.