Spektakl opowiada o komunikacji miejskiej i międzyludzkiej, a także o i ich brakach. Czy możliwe jest, by trudności w międzyludzkiej komunikacji werbalnej i pozawerbalnej, wpływały na systemowe trudności z komunikacją miejską?

Rajzefiber to spotkania ludzi, będących w trakcie podróży. Każdy z nich zmierza w swoją stronę, ma przed sobą cel, sprawy, wakacje, spotkanie biznesowe, a spotyka się w wyimaginowanej przestrzeni drogi – dworca, peronu, hali, ulicy. Pędząc dzieli się swoimi historiami. Spotkania mimo, że chwilowe, ulotne, skłaniają ich do namysłu i konwersacji, bo absurdalnie gdzie mamy czas, by na chwilę się zatrzymać? Właśnie w drodze - w autobusie, przedziale, taksówce. Językiem przedstawienia są zarówno ciało, ruch, jak i tekst.

Inspiracją do stworzenia spektaklu „Rajzefiber” była publikacja „Nie zdążę” Olgi Gitkiewicz oraz spektakl 'Idiot – Syncracy' by Igor and Moreno.

_________________________________

Reporterska książka Olgi Gitkiewicz dotyczy problemów komunikacyjnych w naszym kraju. Od komunikacji werbalnej, poprzez miejską, regionalną, po komunikację dalekobieżną. Zebrane przez autorkę doświadczenia społeczne składają się w zabawny, momentami irytujący kolaż sytuacji, ujawniając „polsko-gordyjski węzeł” absurdów. Jak pisze:

„Do jednej czwartej sołectw nie dociera żaden transport publiczny. Średni wiek polskich wagonów to dwadzieścia pięć lat. Zaledwie co ósmy Polak nie ma ani nie zamierza mieć auta w gospodarstwie domowym. W 1989 roku polską koleją podróżowało miliard pasażerów rocznie. Dziś – o siedemset milionów mniej.

Można też spróbować streścić ją inaczej: Halina nie ma prawa jazdy, więc rzadko wychodzi z domu. Grażyna jechała pociągiem, który się palił. Mieszkańcy Raszówki ukradli pociąg prezydentowi Lubina. W Łubkach bus nie przyjechał, bo kierowca musiał obejrzeć mecz.

Witamy w centrum Europy.”

Spektakl „Idiot - Syncracy” jest za to baskijską podróżą z bouncem. Przedstawienie oparte o wyciągnięty z rodzimej kultury, hiszpańskich tańców ludowych element skoku, choreografka poznała w trakcie jednego z lubelskich festiwali tańca współczesnego. Element ten został przetworzony i zakomponowany we współczesną formę. Opis przedstawienia brzmiał tak: „kiedy zaczynaliśmy pracę nad tym spektaklem, chcieliśmy uratować świat, a potem zaczęliśmy skakakać”.

_________________________________

Jak mówią twórczynie i twórcy:

“Chciałyśmy opowiedzieć o komunikacji miejskiej. No że wiesz — z A do B. Nie da się. Czasem nie. Po prostu nie. W ogóle nie. I nagle bam — rozlała się nam ta komunikacja na ludzi. Między ludzi. Między nami. I znowu zgrzyt. Z A zrobiło się Z. Totalne Z. Dorzuciłyśmy pęd. Jeszcze. Jeszcze. Jeszcze więcej pędu. Jeszcze więcej prób: halo? Słychać mnie? Rozumiesz mnie? No a skoro dancing is a human right — to wyszło nam Rajzefiber.”

Podróż zaczyna się od pośpiechu, napięcia i niepokoju – tego stanu, który najlepiej oddaje śląskie słowo „rajzefiber”. Twórcy spektaklu wychodzą od doświadczenia komunikacji miejskiej, lecz szybko okazuje się, że chodzi tu o coś więcej niż przemieszczanie się z miejsca na miejsce. Na scenie ośmioro młodych tancerzy w niemal nieustannym ruchu buduje dynamiczną, pełną energii opowieść. Pulsująca muzyka i powracający motyw podskakiwania wyznaczają rytm spektaklu. Pojawiają się sceny niepozbawione humoru, inspirowane doświadczeniem podróży – zmiany peronów, stres, regulaminy dla podróżnych, kupowanie biletów czy rozmowy pasażerów. Szybko okazuje się jednak, że komunikacja miejska staje się tu metaforą komunikacji między ludźmi. Podróż z punktu A do B zamienia się w próbę spotkania z drugim człowiekiem – wysłuchania go, zrozumienia i zsynchronizowania się z jego rytmem. Dynamiczna choreografia i duża energia zespołu sprawiają, że scena nieustannie pulsuje, a spektakl ogląda się jak żywy organizm, który przyspiesza, zatrzymuje się i znów rusza w drogę.
Edyta Piekoszewska