Chciałyśmy opowiedzieć o komunikacji miejskiej. No że wiesz — z A do B.
Nie da się. Czasem nie. Po prostu nie. W ogóle nie.
I nagle bam — rozlała się nam ta komunikacja na ludzi. Między ludzi.
Między nami. I znowu zgrzyt. Z A zrobiło się Z. Totalne Z.
Dorzuciłyśmy pęd. Jeszcze. Jeszcze. Jeszcze więcej pędu. Jeszcze więcej prób: halo? Słychać mnie? Rozumiesz mnie?
No a skoro dancing is a human right — to wyszło nam Rajzefiber.

------------------

Spektakl dotyczy komunikacji miejskiej i międzyludzkiej, ale i ich braków. Poddany badaniu podczas procesu pracy element bounce'u jest jego podstawowym nośnikiem znaczeń, metaforą przemieszczania się, ciągłego pędu. Rajzefiber jest spektaklem w koncepcji i choreografii Natalii Dinges, z dramaturgią Justyny Tomskiej. Powstały w czerwcu ubiegłego roku w ramach programu NIMiT Taniec 2025 we współpracy z grupą "świeżo upieczonych" absolwentów bytomskiego Wydziału Teatru Tańca, krakowskiej Akademii Sztuk Teatralnych, miał na celu (prócz rozwoju teatralnego języka choreografki) ułatwienie włączenia młodych adeptów sztuki tańca w rynek pracy. Premiera odbyła się w Teatrze Tańca i Ruchu Rozbark.

Rajzefiber to spotkania ludzi, będących w trakcie podróży. Każdy z nich zmierza w swoją stronę, ma przed sobą cel, sprawy, wakacje, spotkanie biznesowe, a spotyka się w wyimaginowanej przestrzeni drogi – dworca, peronu, hali, ulicy. Pędząc dzieli się swoimi historiami. Spotkania mimo, że chwilowe, ulotne, skłaniają ich do namysłu i konwersacji, bo absurdalnie gdzie mamy czas, by na chwilę się zatrzymać? Właśnie w drodze - w autobusie, przedziale, taksówce. Językiem przedstawienia są zarówno ciało, ruch, jak i tekst.


Inspiracją do stworzenia spektaklu „Rajzefiber” była publikacja „Nie zdążę” Olgi Gitkiewicz oraz spektakl 'Idiot – Syncracy' by Igor and Moreno. Pierwsza pozycję, jak w jej opisie, streścić można za pomocą liczb:

„Do jednej czwartej sołectw nie dociera żaden transport publiczny.
Średni wiek polskich wagonów to dwadzieścia pięć lat.
Zaledwie co ósmy Polak nie ma ani nie zamierza mieć auta w gospodarstwie domowym.
W 1989 roku polską koleją podróżowało miliard pasażerów rocznie.
Dziś – o siedemset milionów mniej.

Można też spróbować streścić ją inaczej:
Halina nie ma prawa jazdy, więc rzadko wychodzi z domu.
Grażyna jechała pociągiem, który się palił.
Mieszkańcy Raszówki ukradli pociąg prezydentowi Lubina.
W Łubkach bus nie przyjechał, bo kierowca musiał obejrzeć mecz.

Witamy w centrum Europy.”

[za opisem, O. Gitkiewicz, Nie zdążę, wyd. Dowody na Istnienie,2019]

Książka Olgi Gitkiewicz z serii reporterskich, dotyczy problemów komunikacyjnych w naszym kraju. Od komunikacji werbalnej, poprzez miejską, regionalną, po komunikację dalekobieżną. Zebrane przez autorkę doświadczenia społeczne składają się w zabawny, momentami irytujący kolaż sytuacji, ujawniając „polsko-gordyjski węzeł” absurdów, z którymi zmierzyć się musi osoba chcąca przemieścić się...

z punktu A do punktu B... o pu.. n........................ kt................ c ie.. C ….............................................................................................................>> > nie wspominając! >>> >>

...>

„Idiot - Syncracy” za to jest baskijską podróżą z bouncem. Spektakl oparty o wyciągnięty z rodzimej kultury, hiszpańskich tańców ludowych element skoku, Choreografka poznała w trakcie jednego z lubelskich festiwali tańca współczesnego. Element ten został przetworzony i zakomponowany we współczesną formę. Opis przedstawienia brzmiał tak: „kiedy zaczynaliśmy pracę nad tym spektaklem, chcieliśmy uratować świat, a potem zaczęliśmy skakakać”.

Oba teksty kultury (hiszpański spektakl oraz publikacja Gitkiewicz) prócz podnoszonego problemu, ujawniają kompozycyjną lekkość i poczucie humoru, z którym utożsamia się choreografka. Oba niezmiernie ją inspirowały i zaowocowały powstaniem „Rajzefiber”, w którym wspólnie z dramaturżką, zastanawiają się: czy możliwe jest, by trudności w międzyludzkiej komunikacji werbalnej i pozawerbalnej, wpływały na systemowe trudności z komunikacją miejską?

Spektakl nie posiada scenografii, by być jak najbardziej mobilnym - umożliwiającym eksploatację.

Kostiumy stworzone przez Małgorzatę Kuźnik, dostosowane są do założeń choreograficzno – dramaturgicznych- umożliwiają i podkreślają dynamiczny ruch, są zgodne z celem podróży postaci, którą reprezentują.

Za stworzenie warstwy muzycznej oraz fotografii spektaklu odpowiedzialny był Miki Węcel. W kompozycji przeważa elektroniczny ascetyzm dźwiękowy, utwory stworzone zostały z dźwięków pracy podczas prób oraz z dźwięków życia miasta. Nawiązują do szum aglomeracji, ale i szumu myśli, naddatku informacyjnego.

Reżyserem oświetlenia Rajzefiber jest Michał Wawrzyniak.

Zgłaszając spektakl do programu Teatr Polska pragniemy szerzyć teatr fizyczny, wpływać na rozwój kompetencji odbioru sztuki współczesnej, rozwijać język artystyczny jego twórczyń / twórców, ale i ułatwiać młodym adeptom sztuki tańca przejście z okresu studenckiego do niełatwego, profesjonalnego życia zawodowego.