Czarna komedia o duchach, które chowają się w kufrach, i pustych stodołach. O pamięci, którą przechowuje ziemia. O wsi, która pęka jak rozgrzany asfalt pod ciężarem tirów sunących po autostradzie. O tożsamości rozpiętej między polem, które popada w ugór, a migoczącym ekranem telewizora. O dojrzewaniu tam, gdzie wszystko jest przecięte na pół: dom, rodzina, szkoła, a nawet samo słowo „my”.

O nas wszystkich, którzy ze wsi pochodzą, i chcą pozbyć się wstydu, nie popadając ani w sielską idealizację wiejskiego życia, ani skandalizujący, oskarżycielski ton neoliberalnych narracji.

Marcel – bohater spektaklu – próbuje odnaleźć siebie. To opowieść o rozpadzie: ciała, wspólnoty, pamięci. I o duchach: tajemniczej przodkini Leokadii Be, o której nie wolno mówić, o dziadku, o lalce po matce, trupie żołnierza w stodole. Przeszłość pełna tajemnic nie daje Marcelowi spokoju, a samo ich odkrywanie nie przynosi pożądanych odpowiedzi.

Spektakl na podstawie powieści Łukasza Barysa rozgrywa się w Sromutce – wsi, której powolny rytm zaburza huk pędzących tirów. Autostrada, symbol sukcesu transformacji, kusi obietnicą nowego życia, jednocześnie przynosząc śmierć.

Wieś traci swoją tożsamość, ziemia leży ugorem, krów już nie ma, starsi wspominają dawne czasy, a młodzi starają się wiązać koniec z końcem, pracując na Orlenie. Marcel na Sromutkę patrzy krytycznie, ale z czułością. Nie jest pewny, czy chce uciekać, czy zostać – najpierw musi poznać wszystkie rodzinne opowieści i tajemnice, by poskładać siebie na nowo.

Twórcy spektaklu sięgają po poetykę groteski i czarnego humoru nie po to, by wyśmiewać, lecz by oswoić – pęknięcia w rzeczywistości, rozpadające się wspólnoty. To nie krytyka, ale uważne przyglądanie się ludziom, którzy próbują poskładać siebie na nowo, używając do tego śmiechu, absurdu, czasem niedorzeczności. I próba odpowiedzi na pytanie, jak z tych wszystkich pęknięć, resztek i duchów zbudować coś nowego? Jak uwolnić się od przeszłości i pozwolić jej godnie odejść? Jak szukać wspólnoty w wielopokoleniowych domach, w których każde pokolenie żyje w innym świecie? To pytania, które stawia sobie zespół realizatorski.