„Odbicia” to spektakl łączący teatr dramatyczny, alternatywny i lalkowy, powstały na podstawie scenariusza inspirowanego opowiadaniem Jorge Luisa Borgesa oraz ostatnich wskazówek reżyserskich Lecha Raczaka. Przedstawienie rozwija wątki obecne w twórczości Raczaka – temat przemijania, dialogu z własnym cieniem, onirycznej wędrówki i przekraczania rzeczywistości siłą wyobraźni. Spektakl jest kontynuacją jego ostatniego, niedokończonego projektu, realizowanego w nowatorskiej formie łączącej aktora i animowaną lalkę.

W pierwszej części spektaklu Paweł Stachowczyk prowadzi fizyczny monodram, w którym światło, cień i rytuał ruchu budują opowieść o zmaganiu się z własną tożsamością i pamięcią. Minimalistyczna przestrzeń, precyzyjna choreografia i intensywna praca z rekwizytem tworzą sugestywny obraz człowieka uwikłanego w sen, wspomnienie i nieustanne próby przekroczenia samego siebie.

Druga część to dialog aktora z lalką – obiektem stworzonym przez Martynę Stachowczyk, zbudowanym z elastycznych elementów przypominających szkielet i układ krwionośny. Relacja między animatorem a animowanym staje się metaforą spotkania z własnym sobowtórem, cieniem lub snem. Inspiracją jest opowiadanie Borgesa „Dwudziesty piąty sierpnia 1983”, w którym człowiek spotyka we śnie samego siebie z przyszłości. Spektakl bada granice między tym, co realne i wyobrażone, oraz między aktorem a lalką, która przestaje być jedynie obiektem, a staje się równorzędnym partnerem scenicznym.

„Odbicia” operują światłem, dźwiękiem i ruchem w sposób niezwykle precyzyjny i sugestywny. Spektakl wymaga od widza skupienia, ale jednocześnie otwiera przestrzeń do osobistej interpretacji. Porusza tematy uniwersalne: przemijanie, pamięć, tożsamość, relację z własnym cieniem, a także współczesne doświadczenia niepokoju, migracji i utraty.

To przedstawienie o dużej wartości artystycznej i edukacyjnej, idealne do prezentacji w małych i średnich ośrodkach. Jego kameralna forma, mobilność techniczna i intensywność przekazu sprawiają, że może być prezentowane w różnorodnych przestrzeniach – od scen instytucjonalnych po sale domów kultury. Spektakl wprowadza widzów w świat teatru fizycznego i animacji, a jednocześnie stanowi ważny głos w rozmowie o współczesnym człowieku i jego wewnętrznych zmaganiach.